Blog

Vanalles en nog wat

Nachtperikelen

20.11.2010 - Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Waar ik in de vorige post nog hoopte dat je wel vaker zo'n zalige nacht zou hebben, weet ik intussen wel beter: de nachten zijn niet bepaald een pretparkritje... Het probleem is dat je koppig bent, kleine meid, en ik vraag me af vanwaar je die karaktertrek zou halen. Je drinkt namelijk liever geregeld een beetje, dan in één keer een hele hoop. Concreet houdt dat in dat je honger krijgt, één borst helemaal leeg drinkt, en dan mij 'de lip' geeft. Je jongste broer had dat ook, die lip: je steekt dan resoluut je onderlip uit, houdt je ogen stijf gesloten, en dan mag ik proberen wat ik wil, je drinkt niet verder. Ik mag je kriebelen, een ijskoude hand in je nek leggen - het verontwaardigde kreuntje dat daarop volgt is eigenlijk hilarisch - je rechtop zetten, je doppen met een tepel: je geeft me gewoon de lip. Ik zou eigenlijk beter moeten weten dan op dat moment nog verder te proberen, maar toch: je hebt namelijk niet echt genoeg gedronken dan , en wil na twee uur opnieuw een portie. En op die manier is slapen niet evident natuurlijk. Vaak vallen we ook gewoon samen in slaap: ik leg je aan in bed, je begint te drinken, en plots word ik zo'n drie kwartier later wakker, met een zalig slapende baby tegen mijn borst aangevleid. Alleen, als ik je dan in je bedje probeer te leggen, schiet je huilend wakker, en dan begint alles weer opnieuw. De enige oplossing is dat ik je gewoon in mijn bed laat liggen en zelf ook verder slaap, maar ergens is er dan mijn instinct dat ervoor zorgt dat ik niet echt diep kan slapen, zolang jij daar ligt. Hmm...

Overdag is er dan weer geen enkel probleem: je drinkt (al dan niet tot 'de lip'), en daarna laat je je gewillig in je wiegje leggen, waar je makkelijk vier uur kan slapen. Waarom dan 's nachts niet? Ach, baby's...

Maar verder ben je mijn kleine schat: ik zie je dolgraag! Waarom, vraag ik me eigenlijk af: je doet nog helemaal niks, je kan nog helemaal niks, en ik heb enkel werk met jou: verse pampers, voeden, badje, ... Toch bizar eigenlijk, dat je dan de wereld voor me betekent, en voor je papa en broertjes ook. Die komen geregeld jou een kusje geven, en Kobe heeft me daarnet geholpen met je badje. Dan trekt hij heel voorzichtig jouw kleertjes uit, maakt je pampertje los, kijkt toe hoe ik je was en jij begint te brullen - je hebt het echt niet graag, Mereltje, ik hoop dat dat nog verandert -  en schept dan zacht water over je blote buikje, zodra je in het water ligt. Jij gaat later verwend worden, klein spook, je hebt er geen gedacht van!

Intussen is ook je navelstrengetje afgevallen, en daar ben ik immens blij om. Je kan namelijk niet geloven hoe hard dat begon te stinken! Bij navraag bleek dat dat niet abnormaal is, en wel vaker voorkomt, maar het maakte me diep ongelukkig: mijn baby rook niet naar babycreme en wasgel, maar stonk! Op aanraden van de kinderarts heb ik het dan een aantal keer schoongemaakt met ontsmettingsalcohol, en blijkbaar was dat de truc, want de geur verdween, en iets later het ganse strengetje. Nu moet nog je navel netjes dichtgroeien, en het probleem is opgelost.

Verder ben je een gezonde stevige brok baby. Je kan al bijna niet meer in sommige kleertjes van maatje 50, en dat vind ik zo zonde. Maar het betekent wel dat je groeit en bloeit. Oma zegt dat je al behoorlijk veranderd bent sinds die eerste dag, en ik geloof dat grif. Ik leg je tegenwoordig ook geregeld in je wippertje (vrijwel plat uiteraard), zodat je bij ons kan staan als je wakker bent. Veel zie je nog niet, maar je ligt wel intens te luisteren, en je ogen gaan dan heen en weer richting het geschater van je broers of het geluid van de televisie. Je favoriete plekje is nog steeds de schoot van je broer, en gelukkig voor jou vindt hij dat ook: daar kan je makkelijk een half uur of langer stil liggen, en kijken naar zijn gezicht. Hij geeft je dan steelse kusjes, wrijft over je hoofdje, speelt met je handjes, blaast een protkus op je buikje, of kijkt gewoon verzaligd hoe je in slaap gevallen bent. En ik, ik geniet nog harder dan jullie beiden, denk ik zo.

Zalige nacht

14.11.2010 - Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Kleintje,

we hebben net een zalige nacht achter de rug. De eerste nachten in het ziekenhuis waren niet evident, maar da's standaard. Je had geen ritme, wilde voortdurend drinken, en tussenin huilde je van de krampjes. Intussen zijn die flink verminderd, heb ik de indruk: ze zijn er nog wel, maar duren geen uren aan een stuk meer. Hoewel... Vorige nacht heb ik ook twee keer een half uur met jou brullend in mijn armen rondgelopen, tot je eindelijk je pamper kon vullen. Je huilen varieert dan tussen woedend brullen, en knalrood aanlopen, tot een zacht klaaglijk huilen waar ik het nog veel moeilijker mee heb, zo'n huiltje van 'Mama, doe iets...'

Gisteren heb je het grootste deel van de dag geslapen, maar da's nu eenmaal wat baby's doen, geloof ik. Je hebt ook drie kwartier bij je oudste broer op schoot gelegen, rustig liggen rondkijken. Wolf vond het heerlijk, en reageerde bijzonder ontgoocheld toen jij in je wiegje vloog en wij aan tafel gingen. Op dit eigenste moment, kwart over tien 's morgens, heb je net uitgebreid gedronken, en lig je ook weer bij hem. Ik geloof dat je er allebei even hard van geniet.

Gisterenavond heb je trouwens heel erg lang gedronken, met af en toe een pauze om rustig rond te kijken. Ik geloof dat ik zowat de hele film lang gevoed heb. Toen we dan tegen middernacht naar boven gingen, was jij nog steeds wakker, en begon je toch even te huilen. Langer dan vijf minuten heeft dat niet geduurd, dan kon ik je een verse broek geven, nog even laten drinken - jawel - en rustig in je bedje leggen. Vorige nacht was dat een beetje een probleem: we hadden de kamer opgewarmd tot 17 graden, je had je paarse vestje aan en lag diep ingeduffeld in je fleece dekentje, en toch leek je kou te hebben. Om vijf uur was je toen wakker geworden, en was je zacht beginnen huilen. Je handjes hadden ijskoud, en verder leek je ook niet te warm te hebben, zodat ik met jou naar beneden ben gegaan, en we samen in de zetel verder hebben geslapen. je hebt toen amper gedronken, je nestelde je gewoon tegen mijn lichaamswarmte aan, en sliep.

Vannacht heb ik het anders aangepakt: ik heb zo'n klein elektrisch kussentje dat precies in je slaapwiegje past, en dat heb ik op de laagste stand aangezet. Je had nog steeds je jasje aan en dat dekentje rond je, maar je knorde genoeglijk, en viel mooi in slaap. Pas tegen vier uur hoorde ik je opnieuw, heb ik je aangelegd, en verder weet ik het niet precies. Tegen kwart voor vijf ben ik namelijk wakker geschoten met een zalig slapende baby tegen mijn borst aangevleid. Ik heb je weer in je warme bedje gelegd, en ben zelf wakker geworden tegen zeven uur. Jij sliep zalig, en ik heb me omgedraaid en verder geslapen tot half negen. Heerlijk!

Dit soort nachten, liefje, daar doe ik het voor. Hopelijk heb je nu een standaard gezet. Ik weet in elk geval wel dat dat elektrische kussentje een zaligheid is, als ik jouw gezichtje zie.

D-Day

05.11.2010 - Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Vandaag is het vijf november, lieve schat. De dag waarop de dokter dacht dat jij geboren ging worden. En waarvan ik dacht dat ik je dan tenminste al twee weken in mijn armen ging houden. Maar blijkbaar ben je koppiger dan je broers, en blijf je hardnekkig waar je zit.

Weet je... Wij twee gaan nog veel ruzie hebben later. Ik voel dat nu al. Want wil je BEGOT haast uit die buik komen, ja?