4 maanden

08.03.2011 - Door Gudrun Rombaut in: Vooruitgang. Tags:

Ugh. Het gaat snel, liefje, veel te snel naar mijn zin.

Zelf vind je dat niet altijd. Je zou namelijk enorm graag kunnen zitten. En kijken, naar alles wat er gebeurt, wat beweegt, wat lawaai maakt, waar kleurtjes in zitten. Je ligt vaak op je rugje in je park, en speelt dan met dat ding dat over je hoofd heen staat, maar toch: zodra je broers thuis zijn, is het uit met je rust. Dan wil je kunnen zitten en hen kunnen zien. Daarom zit je vaak in je opblaasbare nestje, waarbij je rugje veel steun krijgt, je nog achterover kan leunen, en je je speelgoed altijd binnen handbereik hebt, want het kan niet ver vallen. Je wippertje is ook een topfavoriet, maar dan vooral in de rechtste stand. Maar uiteraard zit je het liefst bij papa of mij op schoot, of bij Wolf. Dat laatste vind je heerlijk. Soms ben je aan het huilen en krijgen papa of ik je niet stil. Dan komt Wolf af, en zegt met een air: 'Kom, geef ze maar, ik zal het wel doen.' En jawel, je valt meteen stil, vraag me niet waarom. Maar je bent natuurlijk wel verzot op je broers. Zij kunnen je altijd wel aan het lachen brengen, liefje, met hun gekke bekken en geluidjes. Ik weet nu al dat jij later ongelofelijk verwend zal worden door die twee loebassen.

Nog een maandje hebben we voor onszelf, konijn. Dan ga ik je voor één dagje moeten afstaan aan de crèche, en na twee weken vakantie zijn we er dan helemaal aan voor de moeite. Het gaat snel, liefje. Veel te snel.

Reageer