Nachtperikelen

20.11.2010 - Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat. Tags:

Waar ik in de vorige post nog hoopte dat je wel vaker zo'n zalige nacht zou hebben, weet ik intussen wel beter: de nachten zijn niet bepaald een pretparkritje... Het probleem is dat je koppig bent, kleine meid, en ik vraag me af vanwaar je die karaktertrek zou halen. Je drinkt namelijk liever geregeld een beetje, dan in één keer een hele hoop. Concreet houdt dat in dat je honger krijgt, één borst helemaal leeg drinkt, en dan mij 'de lip' geeft. Je jongste broer had dat ook, die lip: je steekt dan resoluut je onderlip uit, houdt je ogen stijf gesloten, en dan mag ik proberen wat ik wil, je drinkt niet verder. Ik mag je kriebelen, een ijskoude hand in je nek leggen - het verontwaardigde kreuntje dat daarop volgt is eigenlijk hilarisch - je rechtop zetten, je doppen met een tepel: je geeft me gewoon de lip. Ik zou eigenlijk beter moeten weten dan op dat moment nog verder te proberen, maar toch: je hebt namelijk niet echt genoeg gedronken dan , en wil na twee uur opnieuw een portie. En op die manier is slapen niet evident natuurlijk. Vaak vallen we ook gewoon samen in slaap: ik leg je aan in bed, je begint te drinken, en plots word ik zo'n drie kwartier later wakker, met een zalig slapende baby tegen mijn borst aangevleid. Alleen, als ik je dan in je bedje probeer te leggen, schiet je huilend wakker, en dan begint alles weer opnieuw. De enige oplossing is dat ik je gewoon in mijn bed laat liggen en zelf ook verder slaap, maar ergens is er dan mijn instinct dat ervoor zorgt dat ik niet echt diep kan slapen, zolang jij daar ligt. Hmm...

Overdag is er dan weer geen enkel probleem: je drinkt (al dan niet tot 'de lip'), en daarna laat je je gewillig in je wiegje leggen, waar je makkelijk vier uur kan slapen. Waarom dan 's nachts niet? Ach, baby's...

Maar verder ben je mijn kleine schat: ik zie je dolgraag! Waarom, vraag ik me eigenlijk af: je doet nog helemaal niks, je kan nog helemaal niks, en ik heb enkel werk met jou: verse pampers, voeden, badje, ... Toch bizar eigenlijk, dat je dan de wereld voor me betekent, en voor je papa en broertjes ook. Die komen geregeld jou een kusje geven, en Kobe heeft me daarnet geholpen met je badje. Dan trekt hij heel voorzichtig jouw kleertjes uit, maakt je pampertje los, kijkt toe hoe ik je was en jij begint te brullen - je hebt het echt niet graag, Mereltje, ik hoop dat dat nog verandert -  en schept dan zacht water over je blote buikje, zodra je in het water ligt. Jij gaat later verwend worden, klein spook, je hebt er geen gedacht van!

Intussen is ook je navelstrengetje afgevallen, en daar ben ik immens blij om. Je kan namelijk niet geloven hoe hard dat begon te stinken! Bij navraag bleek dat dat niet abnormaal is, en wel vaker voorkomt, maar het maakte me diep ongelukkig: mijn baby rook niet naar babycreme en wasgel, maar stonk! Op aanraden van de kinderarts heb ik het dan een aantal keer schoongemaakt met ontsmettingsalcohol, en blijkbaar was dat de truc, want de geur verdween, en iets later het ganse strengetje. Nu moet nog je navel netjes dichtgroeien, en het probleem is opgelost.

Verder ben je een gezonde stevige brok baby. Je kan al bijna niet meer in sommige kleertjes van maatje 50, en dat vind ik zo zonde. Maar het betekent wel dat je groeit en bloeit. Oma zegt dat je al behoorlijk veranderd bent sinds die eerste dag, en ik geloof dat grif. Ik leg je tegenwoordig ook geregeld in je wippertje (vrijwel plat uiteraard), zodat je bij ons kan staan als je wakker bent. Veel zie je nog niet, maar je ligt wel intens te luisteren, en je ogen gaan dan heen en weer richting het geschater van je broers of het geluid van de televisie. Je favoriete plekje is nog steeds de schoot van je broer, en gelukkig voor jou vindt hij dat ook: daar kan je makkelijk een half uur of langer stil liggen, en kijken naar zijn gezicht. Hij geeft je dan steelse kusjes, wrijft over je hoofdje, speelt met je handjes, blaast een protkus op je buikje, of kijkt gewoon verzaligd hoe je in slaap gevallen bent. En ik, ik geniet nog harder dan jullie beiden, denk ik zo.

Reageer