Blog

Tekening

Dinsdag 30 november 2010 - 5 reacties

Liefje,

ik vond de tekening die Stephen van Netlash voor jouw kaartje ontworpen heeft, zó leuk, dat ik ze op jouw kamermuur wilde. Ik heb dus, nog voor je geboren werd, een beamer van kantoor geleend, en de tekening op de muur gezet in potlood. Daarna ben ik ze stap voor stap, kleur per kleur gaan inkleuren.
Jouw geboorte kwam er een beetje tussen, maar zaterdag ben ik toch een aantal kleine verfpotjes gaan halen, en gisteren en vandaag heb ik ze dus afgewerkt. De kleuren waren een beetje een gok, en er is ook een potje rode plakkaatverf van je broers onder gemengd, maar het resultaat is best ok, vind ik.

Kijk zelf maar. De foto's zijn niet ideaal, wegens nogal donker.

 

Enkel het donkerpaars, verf zoals in de gang.

Het zwart is toegevoegd, lak waarmee de ramen beneden zijn geverfd.

Het felle paars van het rokje, en het roze van gezichtje en handen...

De blauwpaarse strepen in je rokje.

Het zelfgemengde rozepaars van je lijfje, en het donkerder roze van de neus

En tot slot de laatste afwerkingen: retouches en de schoenveters :-p

Door Gudrun Rombaut in: Foto.

Feestje!

Zondag 28 november 2010 - Reageer

Jawel Merel,

vandaag was jij de ster van het feest! Jouw geboortefeestje vandaag lokte veel volk richting Lepelblad, 101 mensen om precies te zijn! Niet dat jij ervan wakker lag, letterlijk: zodra we toekwamen, wilde je eten, en daarna heb ik je in je wiegje gelegd en heb je geslapen van twee tot na vier uur, door alle drukte en lawaai heen. Om de zoveel minuten kwam er wel iemand nieuw je bewonderen en streelde even over je kaakje of raakte je handje aan, maar dat deerde je niet. Pas toen je opnieuw honger kreeg, werd je wakker, en heb ik je gevoed. Daarna ging je van arm tot arm: bij je papa, maar evengoed bij oma, opa, vrienden links en rechts... Ook dat liet je je welgevallen, als een vrolijke blije baby. Je kreeg ook veel commentaar op je kleertjes: ik had vrijdag een pracht van een paars jurkje gevonden, net zoals op de tekening van je kaartje. Alleen jammer dat je (nog) niet van die lange zwarte lokken hebt.

Je hebt uiteraard ook massa's cadeautjes gekregen, vooral kleertjes, en dan specifiek jurkjes en typische meisjesdingen. Dat heb ik natuurlijk nog niet in huis, met die twee broers van je. En met de gekregen knuffels kunnen we alweer een halve kast vullen, kleintje.

Maar vooral: iedereen vond jou een superbaby, een mooi kleintje, en vooral, een wondertje. En dat ben je ook wel, Merel van me.

(Oh, en ik zet wel een paar foto's van het feestje, die nonkel Dirk getrokken heeft, op je fotopagina.)

Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Overgrootmoeder

Zaterdag 27 november 2010 - Reageer

Gisteren zijn we op bezoek geweest, kleine muis, in plaats van ons te laten bezoeken. We zijn namelijk met ons tweetjes naar Sleidinge gereden, waar mijn oma - jouw overgrootmoeder - in het rusthuis zat te genieten van haar 99ste verjaardag! Jawel, 99!

Ze had jou natuurlijk nog niet gezien, je bent nog niet eens drie weken oud, maar ze vond je prachtig! We waren er helaas net toen ze aan tafel ging, maar dat maakte eigenlijk niet veel uit: jij stond in je maxicosi te slapen op haar rollator, en ik had een stoel bijgetrokken aan tafel. Ze heeft jou de volle drie kwartier dat we er waren, zitten bekijken, ook al sliep je, en vond het heerlijk om te zien hoe jij gezichten trok in je slaap, met je handjes heen en weer wapperde, en af en toe diep zuchtte. Je hebt ook even in haar arm gelegen, maar werd vlug te zwaar, zei ze. Trots vertelde ze aan iedereen die jou kwam bekijken - en bekijks had je - dat je haar tiende achterkleinkind was, en dat je toch zo'n mooi kleintje was. En jawel, mijn moederhart zwol van trots.

En toen zat ik me te bedenken dat er tussen jullie beiden 99 jaar min een paar dagen zit, net geen eeuw. En dat dat eigenlijk onvoorstelbaar is. En dat ik daar voor wil tekenen, dat jij 99 jaar mag worden en zo goed mag zijn als oma. Echt wel, liefje.

Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Kind & Gezin

Donderdag 25 november 2010 - Reageer

Klein konijn van me,

we zijn vandaag langsgeweest bij Kind & Gezin voor een eerste controle, en vooral voor de gehoorstest. Je gehoor is prima, maar dat wist ik zo al: je kan ongelofelijk liggen luisteren, en je hoofdje draaien in de richting van een geluid. Vooral de stemmen van je broers trekken je aandacht.
Verder ben je ook gemeten en gewogen, en waar je na drie dagen teruggevallen was op 3,900 kilo, ben je nu alweer gestegen tot 4,370 kilo. Je bent trouwens ook gegroeid: 53 cm! Met je eetlust is dus niks mis, en met de specie die ik je geef, blijkbaar ook niet. Of toch niet echt. Want die krampen van jou, die zijn soms erg. Vannacht heb je me weer quasi de hele nacht wakker gehouden met je gekreun. Je eet vlot, maar daarna begin je te kronkelen en te kreunen, en soms zet je dan ook je keel open omdat het blijkbaar zo'n pijn doet. Pas als je je broek deftig hebt kunnen vullen (en gisteren zelfs twee keer tot erbuiten) kom je tot rust, voor eventjes. De verpleegster van K&G - wijs mens, overigens - heeft me aangeraden zo min mogelijk zuivel te eten (daar gaat mijn litertje melk, oy vey)  en venkelthee te drinken. Dat zou al een grote invloed kunnen hebben op je buikje. En dan vooral ook in de gaten houden of het geen reflux kan zijn: aangezien ik daar nogal last van heb, is de kans groot dat ook dat bij jou een rol speelt. We zullen zien, kleintje, hopelijk slaap je vannacht al beter.

En ik ook dus.

Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Nachtperikelen

Zaterdag 20 november 2010 - Reageer

Waar ik in de vorige post nog hoopte dat je wel vaker zo'n zalige nacht zou hebben, weet ik intussen wel beter: de nachten zijn niet bepaald een pretparkritje... Het probleem is dat je koppig bent, kleine meid, en ik vraag me af vanwaar je die karaktertrek zou halen. Je drinkt namelijk liever geregeld een beetje, dan in één keer een hele hoop. Concreet houdt dat in dat je honger krijgt, één borst helemaal leeg drinkt, en dan mij 'de lip' geeft. Je jongste broer had dat ook, die lip: je steekt dan resoluut je onderlip uit, houdt je ogen stijf gesloten, en dan mag ik proberen wat ik wil, je drinkt niet verder. Ik mag je kriebelen, een ijskoude hand in je nek leggen - het verontwaardigde kreuntje dat daarop volgt is eigenlijk hilarisch - je rechtop zetten, je doppen met een tepel: je geeft me gewoon de lip. Ik zou eigenlijk beter moeten weten dan op dat moment nog verder te proberen, maar toch: je hebt namelijk niet echt genoeg gedronken dan , en wil na twee uur opnieuw een portie. En op die manier is slapen niet evident natuurlijk. Vaak vallen we ook gewoon samen in slaap: ik leg je aan in bed, je begint te drinken, en plots word ik zo'n drie kwartier later wakker, met een zalig slapende baby tegen mijn borst aangevleid. Alleen, als ik je dan in je bedje probeer te leggen, schiet je huilend wakker, en dan begint alles weer opnieuw. De enige oplossing is dat ik je gewoon in mijn bed laat liggen en zelf ook verder slaap, maar ergens is er dan mijn instinct dat ervoor zorgt dat ik niet echt diep kan slapen, zolang jij daar ligt. Hmm...

Overdag is er dan weer geen enkel probleem: je drinkt (al dan niet tot 'de lip'), en daarna laat je je gewillig in je wiegje leggen, waar je makkelijk vier uur kan slapen. Waarom dan 's nachts niet? Ach, baby's...

Maar verder ben je mijn kleine schat: ik zie je dolgraag! Waarom, vraag ik me eigenlijk af: je doet nog helemaal niks, je kan nog helemaal niks, en ik heb enkel werk met jou: verse pampers, voeden, badje, ... Toch bizar eigenlijk, dat je dan de wereld voor me betekent, en voor je papa en broertjes ook. Die komen geregeld jou een kusje geven, en Kobe heeft me daarnet geholpen met je badje. Dan trekt hij heel voorzichtig jouw kleertjes uit, maakt je pampertje los, kijkt toe hoe ik je was en jij begint te brullen - je hebt het echt niet graag, Mereltje, ik hoop dat dat nog verandert -  en schept dan zacht water over je blote buikje, zodra je in het water ligt. Jij gaat later verwend worden, klein spook, je hebt er geen gedacht van!

Intussen is ook je navelstrengetje afgevallen, en daar ben ik immens blij om. Je kan namelijk niet geloven hoe hard dat begon te stinken! Bij navraag bleek dat dat niet abnormaal is, en wel vaker voorkomt, maar het maakte me diep ongelukkig: mijn baby rook niet naar babycreme en wasgel, maar stonk! Op aanraden van de kinderarts heb ik het dan een aantal keer schoongemaakt met ontsmettingsalcohol, en blijkbaar was dat de truc, want de geur verdween, en iets later het ganse strengetje. Nu moet nog je navel netjes dichtgroeien, en het probleem is opgelost.

Verder ben je een gezonde stevige brok baby. Je kan al bijna niet meer in sommige kleertjes van maatje 50, en dat vind ik zo zonde. Maar het betekent wel dat je groeit en bloeit. Oma zegt dat je al behoorlijk veranderd bent sinds die eerste dag, en ik geloof dat grif. Ik leg je tegenwoordig ook geregeld in je wippertje (vrijwel plat uiteraard), zodat je bij ons kan staan als je wakker bent. Veel zie je nog niet, maar je ligt wel intens te luisteren, en je ogen gaan dan heen en weer richting het geschater van je broers of het geluid van de televisie. Je favoriete plekje is nog steeds de schoot van je broer, en gelukkig voor jou vindt hij dat ook: daar kan je makkelijk een half uur of langer stil liggen, en kijken naar zijn gezicht. Hij geeft je dan steelse kusjes, wrijft over je hoofdje, speelt met je handjes, blaast een protkus op je buikje, of kijkt gewoon verzaligd hoe je in slaap gevallen bent. En ik, ik geniet nog harder dan jullie beiden, denk ik zo.

Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Zalige nacht

Zondag 14 november 2010 - 1 reactie

Kleintje,

we hebben net een zalige nacht achter de rug. De eerste nachten in het ziekenhuis waren niet evident, maar da's standaard. Je had geen ritme, wilde voortdurend drinken, en tussenin huilde je van de krampjes. Intussen zijn die flink verminderd, heb ik de indruk: ze zijn er nog wel, maar duren geen uren aan een stuk meer. Hoewel... Vorige nacht heb ik ook twee keer een half uur met jou brullend in mijn armen rondgelopen, tot je eindelijk je pamper kon vullen. Je huilen varieert dan tussen woedend brullen, en knalrood aanlopen, tot een zacht klaaglijk huilen waar ik het nog veel moeilijker mee heb, zo'n huiltje van 'Mama, doe iets...'

Gisteren heb je het grootste deel van de dag geslapen, maar da's nu eenmaal wat baby's doen, geloof ik. Je hebt ook drie kwartier bij je oudste broer op schoot gelegen, rustig liggen rondkijken. Wolf vond het heerlijk, en reageerde bijzonder ontgoocheld toen jij in je wiegje vloog en wij aan tafel gingen. Op dit eigenste moment, kwart over tien 's morgens, heb je net uitgebreid gedronken, en lig je ook weer bij hem. Ik geloof dat je er allebei even hard van geniet.

Gisterenavond heb je trouwens heel erg lang gedronken, met af en toe een pauze om rustig rond te kijken. Ik geloof dat ik zowat de hele film lang gevoed heb. Toen we dan tegen middernacht naar boven gingen, was jij nog steeds wakker, en begon je toch even te huilen. Langer dan vijf minuten heeft dat niet geduurd, dan kon ik je een verse broek geven, nog even laten drinken - jawel - en rustig in je bedje leggen. Vorige nacht was dat een beetje een probleem: we hadden de kamer opgewarmd tot 17 graden, je had je paarse vestje aan en lag diep ingeduffeld in je fleece dekentje, en toch leek je kou te hebben. Om vijf uur was je toen wakker geworden, en was je zacht beginnen huilen. Je handjes hadden ijskoud, en verder leek je ook niet te warm te hebben, zodat ik met jou naar beneden ben gegaan, en we samen in de zetel verder hebben geslapen. je hebt toen amper gedronken, je nestelde je gewoon tegen mijn lichaamswarmte aan, en sliep.

Vannacht heb ik het anders aangepakt: ik heb zo'n klein elektrisch kussentje dat precies in je slaapwiegje past, en dat heb ik op de laagste stand aangezet. Je had nog steeds je jasje aan en dat dekentje rond je, maar je knorde genoeglijk, en viel mooi in slaap. Pas tegen vier uur hoorde ik je opnieuw, heb ik je aangelegd, en verder weet ik het niet precies. Tegen kwart voor vijf ben ik namelijk wakker geschoten met een zalig slapende baby tegen mijn borst aangevleid. Ik heb je weer in je warme bedje gelegd, en ben zelf wakker geworden tegen zeven uur. Jij sliep zalig, en ik heb me omgedraaid en verder geslapen tot half negen. Heerlijk!

Dit soort nachten, liefje, daar doe ik het voor. Hopelijk heb je nu een standaard gezet. Ik weet in elk geval wel dat dat elektrische kussentje een zaligheid is, als ik jouw gezichtje zie.

Door Gudrun Rombaut in: Vanalles en nog wat.

Hoe het begon: de bevalling

Zaterdag 13 november 2010 - Reageer

Lieve Merel,

jij ligt nu te soezen in je wiegje hier in de living, net gewassen en gevoed, en in een warm dekentje gewikkeld. Echt slapen doe je nog niet, je ligt te genieten van de geluiden van je spelende broers.
Vier dagen ben je nu, en ik geniet. Nee, niet van de moeilijke nachten, waarin de krampjes jou wakker houden, en ons ook. Ik geniet van de momenten dat je in mijn armen in slaap valt, of ligt te kijken met die diepblauwe baby-oogjes van jou. Van de momenten dat je aan mijn borst ligt te zuigen, en intussen met je piepkleine vingertjes mijn duim stevig vasthoudt. Of dat ik merk dat mijn lichaamswarmte jou helemaal in slaap wiegt...

Zo moeilijk als de zwangerschap was (daar ga ik jou hier niet mee vervelen, dat moet je maar op mijn eigen blog gaan lezen, als je dat wil weten), zo gemakkelijk was de bevalling. Voor zover het woord 'gemakkelijk' en 'bevalling' in dezelfde zin passen natuurlijk.

Ik was maandagnamiddag nochtans nog langsgeweest bij de gynaecoloog, en die verklaarde dat het woensdag een keizersnee ging zijn, je zat nog veel te hoog, en er waren in de verste verte geen contracties te bespeuren. En toch, en toch... Dat maakte dat ik, toen ik maandagavond rond acht uur plots een vreemd gevoel kreeg (ik herken een gewone wee niet, bij Wolf was het een inleiding, en bij Kobe een keizersnee) niet goed wist wat het was. Zou dat nu een wee zijn? Tiens... Het gevoel kwam na 15 minuten terug, en dan nog eens, en ik belde een vriendin die vroedvrouw is. Die bevestigde dat dat best wel eens weeën zouden kunnen zijn, raadde me aan mijn ma - jouw oma - op te bellen om te komen babysitten, en zelf intussen rustig een badje te nemen. Als die "rare gevoelens" tegen dan nog niet weg waren, kon ik het best richting ziekenhuis vertrekken. Oma werd inderdaad opgetrommeld om hier te blijven slapen (gelukkig is jouw kamer al zover klaar dat het logeerbed netjes opgemaakt was) en papa en ik vertrokken rond kwart voor elf. Ginder bleken het inderdaad weeën te zijn, intussen al om de zes minuten, en was er twee centimeter ontsluiting. Het ging nog wel eventjes duren dus. Rond een uur of twee kreeg ik het lastig: weeën om de drie minuten, en behoorlijk pijnlijk. Ik kreeg een infuus, en de anaesthesist werd uit zijn bed gebeld. Het steken van de epidurale, wat bij jouw broer Kobe een nachtmerrie was, ging als een fluitje van een cent: ik heb er niks van gevoeld, en ze werkte perfect! Ik kon mijn benen nog bewegen, had er een lekker warm gevoel in, en voelde totaal niks van de weeën. Dat was gewoon bizar: ik zag ze passeren op de monitor, zag hoe ze heviger en heviger werden, en ik merkte er niks van! Ik heb zelfs nog rustig geslapen tussen drie en vijf! Je papa had zich intussen onder een dekentje genesteld in de relaxzetel die er stond, en lag diep te slapen. Hij heeft zelfs nooit geweten dat rond vijf uur mijn water brak, de vroedvrouwen alles nog eens controleerden en zo, en vaststelden dat ik al op zes centimeter ontsluiting zat. Ik mocht nog rustig verder slapen, zij konden de monitor volgen in hun bureau, en vertelden me dat ik stilaan persweeën ging beginnen voelen. Ik moest het laten weten wanneer die me het gevoel gaven mee te willen persen. En jawel, die kwamen er stilaan door, en tegen zes uur vond de vroedvrouw dat we er wel eens aan konden beginnen. Dokter Kaan werd ook uit zijn bed gebeld, en ik mocht al beginnen meepersen. Ugh. Echt pijn deed dat eerst niet, het is alleen ongelofelijk lastig en vermoeiend, zeker toen het serieus werd, en ik uit volle kracht mee moest doen. Jij was contrair, zakte wel netjes bij elke pers, maar kroop daarna weer even netjes naar omhoog. En je papa en de dokter maar zeggen dat ik harder moest, en nog harder! Alsof ik daar koffieklets lag te houden of zo! Ik gaf alles wat ik kon, het begon behoorlijk pijn te doen ook, en de vroedvrouw kroop boven op me om mee te duwen op mijn buik. En toen ging het plots rap: ik maakte me kwaad, duwde keihard, en plots voelde ik het: je hoofdje! De rest volgde probleemloos, en mijn kleine sterrenkijkertje lag plots op mijn buik, één en al klein warm lijfje onder een laag smeer. Ik was even de kluts kwijt: daar was je! Je kreeg een dekentje over heen, een mutsje op, en je begon te huilen, muziek in mijn oren. Je greep meteen ook mijn vingers vast met die kleine knuistjes, en ik heb zelfs pas een tijd later gemerkt dat de dokter blijkbaar nog naaiwerk had.
Je was fantastisch, Merel! Een klein perfect mensje, om 6.52 op de wereld gekomen, in de armen van je mama en je papa. Zalig gewoon!

Tien minuten later was je al aan het drinken aan de borst, en ik genoot intens: aan alle pijn en moeite denk je effectief al niet meer, da's allemaal niet meer belangrijk. En je papa, die stond erbij en straalde. Ongelofelijk. Een dochter! Een wondertje!

Maar dat laatste vertel ik je nog wel eens, waarom jij zo'n klein wondertje bent. Ik ga nu namelijk eerst eens kijken hoe zalig je ligt te slapen, naast al het lawaai van je broers.

Door Gudrun Rombaut in: De geboorte.

In mijn armen

Donderdag 11 november 2010 - 2 reacties

In mijn armen

Door Bart De Waele in: Foto.

Doopsuiker

Woensdag 10 november 2010 - 1 reactie

De doopsuiker staat al klaar. Dankzij het harde werk van Team Netlash. Mét speciale vermelding voor designer Stephen...

Doopsuiker

Door Bart De Waele in: Foto. Tags:

Welkom Merel!

Dinsdag 9 november 2010 - 24 reacties

Welkom Merel!

Door Bart De Waele in: Foto.